eregast
Marion Verboom
°1983, Frankrijk
Verboom, gevestigd in Parijs, ontwikkelt haar werk in een precieze sculpturale taal, gevoed door architectuur, mythologie en schriftsystemen, waarin vormen evolueren door gelaagdheid en hercompositie. Een selectie van haar werken wordt getoond aan de ingang van de beurs, in samenwerking met Galerie Lelong.
biografie
Marion Verboom werd geboren in 1983 en woont en werkt in Parijs. Ze studeerde in 2009 af aan de École nationale supérieure des Beaux-Arts in Parijs en zette haar opleiding voort aan De Ateliers in Amsterdam, tussen 2009 en 2011.
Sindsdien heeft ze een eigenzinnig oeuvre ontwikkeld dat een unieke positie inneemt binnen de hedendaagse beeldhouwkunst, op het snijpunt van architectuur, ornament en vormgeschiedenis. Haar praktijk is geworteld in een volgehouden omgang met culturele referenties over tijd en geografie heen, en in een precieze aandacht voor constructieprocessen en materiële transformatie.
Haar werk werd ruim getoond in institutionele contexten in Frankrijk en internationaal, met solotentoonstellingen in La Verrière – Fondation d’entreprise Hermès in Brussel, Le Voyage à Nantes en het Frac Île-de-France, naast talrijke groepstentoonstellingen in grote instellingen.
Naast die tentoonstellingen ontwikkelde ze projecten en samenwerkingen die haar onderzoek naar andere contexten verlengen en het hybride, evoluerende karakter van haar praktijk weerspiegelen. Haar werk is ook opgenomen in verschillende publieke collecties, waaronder het Centre national des arts plastiques (CNAP), het MAC VAL en het Musée d’Arts de Nantes — een teken van erkenning binnen de instellingen van de hedendaagse kunst.
Met een praktijk die historische vocabularia voortdurend reactiveert en tegelijk diep in het heden verankerd blijft, draagt Marion Verboom bij aan het herdefiniëren van de plaats van de beeldhouwkunst vandaag, in een taal die zowel onderlegd als open is.
sculpturale praktijk
Het werk van Marion Verboom berust op een principe van iteratie: fragmenten worden geassembleerd tot modulaire structuren die gecombineerd, herhaald en gereorganiseerd kunnen worden. Die composities werken door het stapelen van elementen en vormen systemen die open blijven en in transformatie zijn.
Sinds 2015 ontwikkelt ze de doorlopende reeks Achronies, een groep totemische sculpturen die de traditionele architecturale zuil herbekijken. Met deze reeks herinterpreteert ze een canonieke vorm door motieven te combineren uit een breed scala aan culturele repertoires, van oude beschavingen tot modernistische vocabularia.
Ze werkt met een grote verscheidenheid aan materialen — waaronder beton, hout, gips, brons, klei en hars — en ontwikkelt sculpturen die ontstaan uit een proces dat technische precisie en experiment combineert. De herhaling van modules en hun variaties leveren composities op die zowel gestructureerd als dynamisch zijn.
In de kern van haar praktijk ligt een voortdurende dialoog tussen verschillende kunst- en esthetiekgeschiedenissen. Vormen circuleren, transformeren en hybridiseren, en leggen verbanden over tijd en geografie heen. Die benadering resulteert in een sculpturale taal die rigoureus én open is.