eregast

“Ik kijk er graag naar hoe materiaal vorm krijgt in mijn handen”

Marion Verboom

Voor de editie 2027 presenteert kunstenares Marion Verboom een grote monografische tentoonstelling in een eigen ruimte op de beurs, in samenwerking met Galerie Lelong Paris. Om beter te begrijpen wat haar werk inspireert en voedt, stelden we haar enkele vragen.

interview

Je werk legt verbanden tussen verschillende tijdperken, culturen en kunstgeschiedenissen. Wat boeit je in die kruisingen?

MV Die manier van werken is eigen aan de reeks Achronie, die ik al enkele jaren ontwikkel via een haast encyclopedisch onderzoek in voortdurende uitbreiding, en die ik vervolgens vertaal in boetseren en afvormen. Zo bouw ik een gipsotheek op, een soort alfabet van vormen die door mij heen gaan. Ik druk vooral de vormen af die een echo oproepen: motieven die me vertrouwd zijn en door de eeuwen heen fluctueren, die zich in mijn geheugen nestelen en die ik daarna ontwikkel door klei te boetseren. Het boetseren wordt dan een ruimte van circulatie waarin de vormen blijven transformeren; het gaat er niet om bestaande modellen te reproduceren. Elk fragment van mijn gipsotheek is een element van een oneindige constructie, verwant aan zowel een archeologische zuil als een geologische boorkern. Wat ik in die fragmenten wil uitdrukken, zijn niet zozeer culturele kruisingen als wel de werking van de tijd en van geografische verplaatsingen op motieven, symbolen en representatiesystemen. De compositie van de op elkaar gestapelde fragmenten bouwt zich op als een DNA-sequentie of een logosyllabische zin, waarin kleuren, texturen en hun inschrijving in de verticale tijd zich vermengen.

Sliced Cloud: five glazed ceramic fragments covered in spiral shells, threaded on a lit plexiglas rod.
Sliced Cloud, 2020, Marion Verboom © Nicolas Brasseur

Je werkt vaak met fragmenten, assemblages, lagen, zuilen. Wat trekt je aan in die manier van bouwen?

MV Al sinds mijn eerste tekeningen ben ik geïnteresseerd in het creëren van tussenruimtes. In het gieterijvak heten die “nuits”. Die verbindingen, die de mogelijkheid van een nieuwe assemblage openen, fascineren me. Dat vermogen om in elkaar te grijpen is soms zelfs de bestaansreden van mijn constructies. Ik vind dat een vorm, een representatie, onze waarneming van de wereld waarachtiger weerspiegelt wanneer ze niet monolithisch is, maar uit meerdere delen bestaat die een geheel vormen. Je neemt een sculptuur niet in één keer waar; je moet errond lopen en een mentale optelsom maken om een volume te vatten. Dat is een beetje wat ik ook doe in het maken.

Achronie n°52, 2025, Marion Verboom
Achronie n°52, 2025, Marion Verboom © Nicolas Brasseur

Je werkt met een grote diversiteit aan materialen, waaronder gips, beton, brons, hars, hout en klei. Welke plaats heeft het materiaal, en misschien keramiek in het bijzonder, in je creatieve proces?

MV Ik gebruik vooral materialen die verharden door katalyse of door het bakken, met technieken als boetseren, afvormen of verloren-wasgieten. Ik werk materialen graag met mijn handen en kijk hoe ze transformeren onder mijn gebaar. Zoals Gaston Bachelard zo treffend uitwerkte in La Terre et les Rêveries de la volonté, vormen het harde en het zachte op zich al een vorm. De vorm is onlosmakelijk verbonden met zijn substantie, en de weg ernaartoe telt evenzeer als het resultaat. Daarom is het voor mij belangrijk om sculpturen in meerdere materialen te maken, om contrasten te creëren en de eigen kwaliteiten van elke substantie naar boven te halen. Het is een evenwichtsoefening. Ik assembleer graag elementen uit verschillende temporaliteiten, referenties of werelden, om zo een nieuwe lezing van het werk op te bouwen. Al heel vroeg werd ik aangetrokken door transparantie. Het leek me essentieel om die kwaliteit in mijn volumetrische constructies te integreren, om de massa’s tegenwicht te geven, de evenwichten te verschuiven en nieuwe lichtcirculaties te creëren.

Welke plaats heeft de tekening in je creatieve proces? Is het een moment van onderzoek, van projectie, of nog een andere manier van bouwen?

MV Dat evolueert voortdurend. Toen ik geen atelier had, spande ik een groot vel papier door mijn slaapkamer om er met grafiet netwerken van volumes op te tekenen. Later maakte ik aquarellen. Die techniek sloot goed aan bij mijn manier van werken met materiaal: het pigment beweegt in een plas water en concentreert zich, en onthult zo de weg van de vloeistoffen. De laatste tijd combineer ik pastel met olieverf op papier, om heterogene kleuren en texturen samen te brengen en antropomorfe vormen te verbeelden die muteren en dromen. Voor mijn volgende tentoonstelling bij Galerie Lelong put ik uit de Metamorfosen van Ovidius. Tekenen kan programmatisch zijn, als vertrekpunt of projectie van een komende sculptuur, maar het is ook een doel op zich. Dat onderscheid is in mijn hoofd trouwens niet helemaal beslecht: de tekening beweegt vrij tussen schets, onderzoek en autonoom werk.

Op ceramic brussels 2027 ben je eregast: hoe wil je deze bijzondere tentoonstelling aanpakken?

MV Ik wil verschillende stadia van mijn beeldend onderzoek samenbrengen, om een gulle tentoonstelling te bieden. Ik ben geen keramiste, en toch neemt klei een centrale plaats in mijn werk in. Ik bak ze, ik glazuur ze, ik combineer ze met glas, maar ik gebruik ze ook als matrijs in het atelier. Het is trouwens dezelfde klei die ik al meer dan tien jaar gebruik om mijn fragmenten te maken. Zodra het fragment geboetseerd en daarna afgevormd is, bevochtig ik de klei opnieuw, en is ze weer beschikbaar voor de volgende sculptuur. Onlangs gebruikte ik die klei onder meer om de modellen te vormen voor mijn antropomorfe figuren in gegoten aluminium. Zelfs wanneer ze uit het eindresultaat verdwijnt, blijft ze dus aanwezig in elke stap van het maakproces, als een vruchtbaar slib dat al mijn producties verbindt.

Chef, Marion Verboom
Chef, 2025, Marion Verboom © Nicolas Brasseur

lees meer interviews